Είμασταν πλέον μια κινητή αυτοκρατορία,
που εκτεινόταν προς τα πίσω για χιλιάδες μίλια, ως την Ελλάδα.
Στρατιώτες, αρχιτέκτονες και μηχανικοί.
ενεχειροδανειστές, σύζυγοι, παιδιά ερωμένες, πόρνες.
Και φυσικά, οι σκλάβοι.
Που ανώνυμα δούλευαν σκληρά σαν τα ζώα.
Καμιά κατοικημένη περιοχή δεν έμεινε ίδια μετά...
Παρόλο που ήταν αφοσιωμένος στην Ρωξάνη,
οι επισκέψεις του Αλέξανδρου στην σκηνή της αραίωσαν,
αφού πέρασαν 2 χρόνια χωρίς διάδοχο.
Πληγώθηκε η μεγάλη περηφάνεια του.
Λέγεται ότι ο Δίας αλυσσόδεσε τον Προμηθέα εκεί πάνω.
σε μια απ'αυτές τις σπηλιές.
Λένε ότι από πάνω υπάρχει μια γιγάντια φωλιά αετου,
ο οποίος κάθε βράδυ κατεβαίνει και τρώει το συκώτι του δύσμοιρου Προμηθέα.
Θυμάσαι τι μας έλεγε ο Αριστοτέλης για αυτά τα βουνά;
Ναι, θυμάμαι.
Όποιος έφτανε εδώ πάνω, και κοίταζε πίσω, θα έβλεπε την Μακεδονία δυτικά,
και τον Μεγάλο Ωκεανό στα ανατολικά.
Φοβάμαι ότι αυτός ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος απ'ότι φανταζόμασταν.
Ένας κόσμος τιτάνων.
Οι ιχνηλάτες εξερεύνησαν κάθε γνωστό πέρασμα, Αλέξανδρε.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το διασχίσουμε,
εκτός από τον Νότο, προς την Ινδία.
Μα τους θεούς, μακάρι να μπορούσα να διασχίσω αυτά τα τείχη, ως τον ανατολικό ωκεανό.
Θα το κάνουμε Αλέξανδρε. Σε λίγα χρόνια θα επιστρέψουμε.
Αλλά πρώτα, πρέπει οι άνδρες να δουν τα σπίτια τους.
Εσύ βρήκες το δικό σου σπίτι, Πτολεμαίε;
Όσο το σκέφτομαι, πιστεύω ότι θα είναι η Αλεξάνδρεια.
Τουλάχιστον εκεί είναι ζεστά.
Η γυναίκα μου...
...της άρεσε πολύ εκεί.
Οι γυναίκες φέρνουν τους άντρες στο σπίτι. Εγώ δεν έχω τέτοιο συναίσθημα.
Έχεις την Βαβυλώνα Αλέξανδρε, όπου η μητέρα σου περιμένει να την προσκαλέσεις.
Ναι, έχω την Βαβυλώνα, αλλά κάθε χώρα, κάθε σύνορο που διασχίζω,
μου γεννιόνται νέες επιθυμίες.
Νιώθω ότι ο θάνατος θα είναι η τελευταία.
Και όμως πιέζω όσο πιο σκληρά μπορώ, για να φτάσω σε αυτό το "σπίτι"
Που πήγε ο αετός μας;
Πρέπει να συνεχίσουμε Πτολεμαίε.
Μέχρι να βρούμε το τέλος.
Ινδία.
Η χώρα που γεννήθηκε ο ήλιος. Πλουσιότερη ίσως και από την Περσία.
Ποτέ δεν είχε εξερευνηθεί ή κατακτηθεί.
Από την αρχή, ο Αλέξανδρος πάλευε να ενώσει τις περιοχές.
Βασιλιάδες που συνομωτούσαν ο ένας κατά του άλλου.
Φυλές, παρακινούμενες απ'τους φιλοσόφους τους,
αλληλοσκοτώνονταν κατά χιλιάδες για τους παράξενους θεούς τους.
Ο Κρατερός και η ομάδα του πολέμησαν ενάντια στους τριχωτούς ανθρώπους.
Ήταν μικροσκοπικοί και ζούσαν πάνω στα δέντρα.
Οι ντόπιοι μας είπαν ότι ήταν ζώα που έμοιαζαν με ανθρώπους, αλλά είχαν διαφορετικό δέρμα.
Ονομάζανε αυτήν την φυλή "Μαϊμούδες".
Μετά, ήρθε η βροχή.
Πρώτη φορά βλέπαμε να πέφτει νερό για 60 μέρες και νύχτες.
Εσύ ξέρεις καλύτερα, τι θα πει ο γιος σου;
Έλα, θα γίνεις καλύτερα.
Είσαι σπουδαιος βασιλιάς. Θέλω να βρίσκομαι στο πλευρό σου.
Φίδι! Φίδι!
Κλείτε, φώναξε τους θεραπευτές φιδιών!
- Τι συνέβει; - Δάγκωμα στον λαιμό.
Ανέπνεε. Κρατήσου, κρατήσου! Να είσαι γενναίος.
Ω Δία..
Η αναζήτηση χρυσού και δόξας ξέφτισε, όταν καταλάβαμε ότι δεν θα έμενε κανείς να τα πάρει.
Σφάξαμε όλους τους Ινδούς που αντιστάθηκαν.
Και όταν το νερό μολύνθηκε, πίναμε το δυνατό κρασί.
Όπως μετακινούμασταν νοτιο-ανατολικά,
ο Αλέξανδρος επέστρεφε τις χώρες που κατακτούσε
στους ηττημένους βασιλιάδες τους, ώστε να τους έχει σύμμαχους.
Αλλά αυτό δυσαρεστούσε τον στρατό που άρχισε να αναρωτιέται
μήπως ο Αλέξανδρος τρελλάθηκε προσπαθώντας να μιμηθεί την δόξα του Ηρακλή.
Στους θεούς.
Και στον θεό της μητέρας μου, τον Διόνυσο.
Μάθαμε από τους Ινδούς σύμμαχους μας, ότι ο Ηρακλης ταξίδεψε εδώ,
6 χιλιάδες χρόνια πριν.
Σε ένα ήρωα!
Χαλάς την εικόνα σου.
Αυτοί οι Ινδοί, είναι σατανικοί άνθρωποι.
- Δεν προσπαθείς να τους καταλάβεις. - Προσπαθώ...
...αλλά ξέρω ένα πράγμα Αλέξανδρε.
Στην Περσία σε θεωρούν σπουδαίο βασιλιά.
Εδώ, σε μισούν!
Ας επιστρέψουμε στην Βαβυλώνα, όπου είσαι δυνατός.
- Θα το συζητήσουμε αργότερα. - Ναι, αργότερα...
θα έρθω. Απόψε.
Θα σε περιμένω στο κρεββάτι βασιλιά.
Μεγαλειότατε,
Πρόποση στους θεούς,
και στους 30 χιλιάδες όμορφους Πέρσες έφηβους,
που εκπαιδεύθηκαν να πολεμούν με τον στρατό μας.
Στην μνήμη του Φίλιππου,
που έπρεπε να ζει, για να δει τους Μακεδόνες του να μεταμορφώνονται
σε ένα τόσο 'όμορφο' στρατό...
Στον Φίλιππο, ένα πραγματικό ήρωα.
Στον Κλείτο, που είναι ο νέος σατράπης της Βακτριανής.
Ωραία το έθεσες Πτολεμαίε,
αλλά όλοι ξέρουμε τι αποζημίωση και εξορία είναι αυτό, για 30 χρόνια υπηρεσίας...
Δεν μπορείς να κυβερνήσεις αυτή την μεγάλη επαρχία.
Μήπως έδωσε ο βασιλιάς σου, σε κάποιον από τους κοντινούς συντρόφους του,
- ...μια επαρχία τόσο μακριά απ'το σπίτι; - Τότε δεν θα γίνεις καλός σατράπης Κλείτε.
Ας γίνει έτσι τότε.
Προτιμώ να σαπίσω φορώντας μακεδονικά κουρέλια,
παρά να λάμπω με ασιατικά ενδύματα.
Δεν θα υποκλιθώ στους συκοφάντες που σε τριγυρίζουν.
Τον Ηφαιστίωνα, τον Νέαρχο, τον Περδίκα.
Σαν κυβερνήτης μιας από τις πιο Ασιατικές επαρχίες μου, Κλείτε
σκέφτηκες ποτέ ότι όταν οι Πέρσες υποτελείς μου,
υποκλίνονται μπροστά μου, είναι γιατί αυτοί το θεωρούν σημαντικό.
- Ποτέ δεν το απαίτησα από Έλληνα. - Δέχεσαι προσφορές από Έλληνες...
...λες και είσαι ο γιος του Δία, σωστά;
Μόνο όταν μου τις προσφέρουν.
Τότε γιατί αρνείσαι αυτές τις μάταιες κολακείες;
Τι ελευθερία υπάρχει όταν υποκλίνονται μπροστά σου;
Υποκλίνεσαι στον Ηρακλη, που αν και θνητός, ήταν γιος του Δία.
Πως εσύ τόσο νέος, συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον Ηρακλή;
Γιατί να μην το κάνω;
Πέτυχα πολλά για τα χρόνια μου. Ταξίδεψα τόσο μακριά.
Ο Ηρακλής τα κατάφερε μόνος του. Μόνος σου κατέκτησες την Ασία, Αλέξανδρε;
Ποιος σχεδίασε την εισβολή στην Ασία; Ο πατέρας σου δεν το έκανε;
Ή το αίμα του δεν είναι τόσο καλό όσο του Δία;
Με πρόσβαλλες Κλείτε. Χλευάζεις τον πατέρα μου, πρόσεξε!
Ποτέ ο πατέρας σου δεν πήρε βάρβαρους για φίλους.
Ούτε πολέμησε με αυτούς σαν ισάξιοι.
Εμείς δεν σου κάνουμε πια;
Θυμάμαι κάποτε που μιλούσαμε σαν άνδρες, και κοιταζόμασταν στα μάτια.
Και τώρα φιλάς αυτούς;
Πήρες μια στείρα βάρβαρη και την έκανες βασίλισσα.
Φύγε γρήγορα Κλείτε, πριν καταστρέψεις την ζωή σου.
Η μεγάλη σου περηφάνεια δεν φοβάται πια τους θεούς;
Αυτός ο στρατός είναι το αίμα σου, αγόρι!
Χωρίς αυτόν είσαι ένα τίποτα.
Δεν είσαι πλέον χρήσιμος στην αποστολή. Πάρτε τον από μπροστά μου.
Δεν είμαι μια χρήσιμος; Ξεχνάς ότι εγώ έσωσα την ζωούλα σου στα Γαυγάμηλα;
Νομίζεις ότι θα σου είναι πιο χρήσιμοι οι μαύροι;
Καλέστε την φρουρά. Συλλάβετε τον για προδοσία!
Ποιος είναι μαζί του; Ποιος είναι μαζί του;
Καλώ τον Δία σαν μάρτυρα, να αποκαλυφθεί αυτή η συνομωσία.
Μιλάς εσύ για συνωμοσία; Τι να πει ο κακόμοιρος ο Παρμενίωνας;
Με έβαλες να τον σκοτώσω. Δεν νιώθεις καθόλου ντροπή;
Θες να γίνεις βασιλιάς, ενώ η βάρβαρη μητέρα σου ζει μέσα στην ντροπή.
Κλείτε;
Τι έκανα;
- Άσε με να περάσω. - Απαγορεύεται ηψηλοτάτη.
Είμαι η βασίλισσα!
Θέλω να τον δω. Έκανα υπομονή 3 μέρες.
Δεν θέλει κανένα. Ούτε εσένα.
- Με χρειάζεται. - Όχι! Δεν σε χρειάζεται.
Και χρειάζεται εσένα;
Ηφαιστίωνα, κάνεις λάθος.
Πρέπει να καθησυχάσεις τον στρατό, Αλέξανδρε.
Έδωσα τα πάντα για να με συγχωρέσουν, αλλά ποτέ δεν θα το ξεχάσουν.
Ξέρεις καλύτερα από τον καθένα.
Πολλοί πήραν και δεν το μετάνιωσαν. Είσαι ο Αλέξανδρος!
Αυτή η θλίψη θα σε καταστρέψει.
Έγινα τόσο αλαζόνας που τυφλώθηκα;
Κάποιες φορές, το να περιμένεις το καλύτερο απ'τον καθένα...
...είναι αλαζονεία.
Τότε ο Κλείτος είπε την αλήθεια. Έγινα ένας τύραννος.
Αθάνατος έγινες. Και το ξέρουν. Και σε ευχαριστούν γιατί τους κάνεις περήφανους.
Απέτυχα...
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 8 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Ο Φίλιππος, βασιλιάς των Μακεδόνων...
...και αρχηγός των Ελλήνων.
Όλη μου την ζωή περίμενα να δω τους Έλληνες να σέβονται την Μακεδονία.
Σήμερα είναι η μέρα.
Λένε ότι ο Φίλιππος είναι Μέγας στρατηγός...
αλλά ο Αλέξανδρος είναι απλά Μέγας.
Αλλά αν με ξαναπροσβάλλεις, θα σε σκοτώσω.
Την Άνοιξη θα πάμε στην Ασία. Σε θέλω για διοικητή του ιππικού μου.
Θα έρθω πατέρα. Δεν θα το έχανα ούτε για το χρυσάφι όλου του κόσμου.
Που κάποια μέρα θα το αποκτήσεις!
Ξεφτιλίζει τον εαυτό του μπροστά στους θεούς.
Ήπιε τόσο κρασί ο κακόμοιρος Φίλιππος μου, που έχασε το μυαλό του.
- Μεγαλειοτάτη. - Άτταλε.
Εύχομαι ο πρίγκηπας μας να απολαμβάνει το θέαμα.
Είναι πολύ κουρασμένος.
Παυσανία, φέρε την υπόλοιπη φρουρά.
Βασιλική φρουρά, στην αρένα!
Χωρίς φρουρά μεγαλειότατε, μέσα σε τόσο πλήθος; Οι Έλληνες είναι παντού.
Κλείτε...
Αυτόν να τον εμπιστεύεσαι πάντα Αλέξανδρε.
Να του φέρεσαι όπως εγώ, και θα φυλάει τα νώτα σου.
θα μπω χωρίς φρουρά σήμερα, Κλείτε.
Αν οι Έλληνες με δουν να περπατάω ανάμεσα στον λαό μου...
ποτέ δεν θα με αποκαλέσουν τύραννο.
Η φρουρά θα μπει μετά από μένα.
Κλείτε, φρόντισε να ρέει άφθονο το κρασί. Θέλω να με συμπαθήσουν.
Θα μπω μόνος μου.
Εσύ ακολούθησε την φρουρά. Πήγαινε.
Πατέρα, καλύτερα να μπω μαζί σου.
Θέλεις ο κόσμος να σε δει σαν το διάδοχό μου;
Αυτή το θέλει;
Μην το παίζεις πληγωμένος, Αλέξανδρε. Φέρσου σαν άνδρας.
Είσαι τυχερός που βρίσκεσαι εδώ σήμερα, μετά την δημόσια προσβολή σου.
Μα τον Ηρακλή, μα όλους τους Θεούς, υπάκουσε με αυτή την φορά.
Δείξε θάρρος πατέρα, και να προσέχεις σε κάθε σου βήμα.
Και τώρα, ο βασιλιάς μας, ο Φίλιππος.
Παυσανία, σου είπα να μην...
Ο βασιλιάς ζει!
Ο Αλέξανδρος, γιος του Φιλίππου, είναι ο νέος βασιλιάς.
Είσαι βασιλιάς τώρα. Είσαι βασιλιάς.
Βγες έξω.
Φύγε.
Γιατί φέρθηκες τόσο ξεδιάντροπα δημοσίως;
Γιατί ήταν γραφτό να συμβεί.
- Δεν ήθελα έτσι να γίνω βασιλιάς. - Κανείς δεν σε κατηγορεί.
Ήδη με κατηγορούν, πίσω από την πλάτη μου.
Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς.
Ποιος δολοφόνησε τον πατέρα μου; Πες μου.
Πες μου, αλλιώς θα σε δικάσω για την δολοφονία του.
- Ο Παυσανίας. - Είχε βοήθεια! Τον βοήθησες;
Όχι, ποτέ. Γιατί να το θέλω;
Πολύ το επιθυμούσαν αυτό. Έλληνες, Πέρσες.
Είσαι τρελλή. Ένας θεός ξέρει την δύναμη που είχαν οι κατάρες σου.
Γίνεσαι υπερβολικός.
Και αν ακόμα ίσχυε αυτό, ήταν επιθυμία της καρδιάς σου.
Αυτό είναι ψέμα. Ήταν πατέρας μου, τον αγαπούσα.
Δεν ήταν πατέρας σου. Δεν του χρωστούσες τίποτα.
Ψέμματα, ψέμματα, ψέμματα.
Τόσα ψέμματα που μου κάνουν μάγια και με μπερδεύουν.
Κοίτα τον εαυτό σου. Είσαι τα πάντα που δεν ήταν αυτός.
Ήταν αγροίκος, είσαι εκλεπτυσμένος.
Ήταν ένας στρατηγός, εσύ είσαι βασιλιάς.
Αυτός δεν εξουσίαζε ούτε τον εαυτό του, ενώ εσύ θα εξουσιάσεις τον κόσμο.
θα σε καταραστούν οι θεοί που μιλάς έτσι.
Τόση υπερηφάνεια και καθόλου θρήνος για τον σύζυγο σου.
Να θρηνήσω αυτόν;
Τι ξέρεις για τον Φίλιππο;
Όχι Αλέξανδρε...
Ο Δίας είναι ο πατέρας σου. Να φερθείς ανάλογα.
Τότε θα έπρεπε να σε σκοτώσω.
Με σκότωσες στην κούνια μου.
Με γέννησες μέσα στο μίσος. Μίσος γι'αυτούς που είναι ισχυρότεροι από σένα.
- Μίσος για τους άνδρες. - Σε δίδαξα με την καρδιά μου, Αλέξανδρε.
Και μα τον Δία και τον Διόνυσο, ανατράφηκες όμορφα.
- Ανάθεμα σε μάγισσα. - Η ψυχή σου είναι δικιά μου, Αλέξανδρε.
Όχι, όχι.
Μου τα πήρες όλα, οτιδήποτε αγάπησα.
Σταμάτα να φέρεσαι σαν παιδί. Είσα βασιλιάς. Φέρσου σαν βασιλιάς.
Ο Παρμενίωνας είναι μαζί μας.
Εκτέλεσε τον Άτταλο, δήμευσε την περιουσία του και εξόρισε την οικογένεια του.
Γελάς τέρας.
Έτσι δεν θα αντέξεις ούτε έναν χρόνο. Τίποτα δεν έμαθες απ'τον Φίλιππο;
Όχι, από σένα έμαθα μητέρα.
Τι έκανα και με μισείς τόσο;
Κάποια μέρα θα με καταλάβεις.
Μόνο εσένα έχω στην καρδιά μου.
Ξέρω τι χρειάζεσαι.
Τώρα είναι η ώρα και οι θεοί σε ευνοούν.
Αμύθητα πλούτη, εξουσία, κατακτήσεις, ότι επιθυμείς.
Ο κόσμος είναι δικός σου. Πάρτον!
Πάρτον.
Δεν ξαναείδε την μάνα του, ποτέ.
Όσο έλειπε, πολεμώντας τις βόρειες φυλές...
η Ολυμπιάδα σκότωσε την νέα σύζυγο του Φίλιππου, την Ευριδίκη,
και το νεογέννητο βρέφος της.
Έτσι έπρεπε να εκτελέσει και τον θείο της, τον Άτταλο.
ΙΝΔΙΑ.
Φυσικά και φοβάστε. Όλοι μας φοβόμαστε.
Γιατί ποτέ κανείς δεν έφτασε τόσο μακριά.
Απέχουμε λίγες βδομάδες απ'τον ωκεανό, τον δρόμο για το σπίτι μας.
Θα φτιάξουμε πλοία και θα πάμε μέσω του Νείλου στην Αίγυπτο.
Από την Αλεξάνδρεια, θα φτάσουμε σε λίγες βδομάδες σπίτια μας.
Θα ξαναδούμε τους δικούς μας και θα μοιραστούμε το χρυσάφι...
...και τις ιστορίες μας απ'την Ασία.
Και θα απολαύσουμε άφθαρτη δόξα μέχρι το τέλος του χρόνου.
Τι; Σιωπή;
Είμαστε μαζί σου Αλέξανδρε.
Που πήγαν οι μυθικές Αμαζόνες που σκότωναν τους άντρες;
Που πήγαν;
Ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψουμε, Αλέξανδρε.
Μελέαγρε, πες μου. Συγκρίνονται αυτές οι φυλές, με αυτές που συντρίψαμε;
Θρασύμαχε;
Αντίγονε;
Μου ραγίζετε την καρδιά. Εσείς οι άνδρες, να φοβάστε;
Ο Κρατερός.
Βασιλιά μου,
δεν μου αρέσει η γκρίνια, και δεν την ανέχομαι απ'τους στρατιώτες μου.
Αλλά έχασα πολλούς άνδρες.
Νέους, που δεν πήγαν ποτέ με γυναίκα.
Κάποιοι πέθαναν από τις ασθένειες, άλλοι σφαγιάστηκαν στην Σκυθία,
και στις όχθες του ποταμού Ώξου.
Κάποιοι πέθαναν ένδοξα, κάποιοι στάθηκαν πολύ άτυχοι.
40 χιλιάδες ξεκινήσαμε πριν 8 χρόνια.
και πορευτήκαμε μαζί σου για πάνω από 10 χιλιάδες μίλια.
Μέσα στην βροχή, στον ήλιο, πολεμήσαμε για σένα.
Κάποιοι από εμάς δώσανε ακόμα και 50 μάχες.
Σκοτώσαμε πολλούς βάρβαρους.
Και τώρα που κοιτάω γύρω μου, πόσα οικεία πρόσωπα βλέπω;
Θες να πολεμήσουμε και άλλες πιθηκόμορφες φυλές στα ανατολικά.
Ακούγεται ότι έχουν χιλιάδες από αυτά τα τέρατα, τους "Ελέφαντες".
Και ότι είναι εκατονταπλάσσιοι από εμάς.
Κρατερέ. Καλέ μου Κρατερέ.
Είσαι άξιος και ένας από τους πιο ευγενείς άνδρες μου.
Αλλά ξέρεις ότι είμαι γεμάτος ουλές και σπασμένα κόκκαλα.
Από πέτρες, σπαθιά και ρόπαλα. Μοιράστηκα όλες τις κακουχίες μαζί σας.
Πράγματι άρχοντα μου, και σ'αγαπάμε γι'αυτόν τον λόγο!
Αλλά, μα τον Δία, πολλοί πέθαναν.
Είμαστε απλοί, ταπεινοί άνθρωποι. Δεν θέλουμε να αναστατώσουμε τους θεούς.
Το μόνο που επιθυμούμε είναι να δούμε τα παιδιά μας,
και τις γυναίκες μας, και τα εγγόνια μας για μια τελευταία φορά.
πριν συναντήσουμε τους αδερφούς μας στον σκοτεινό Άδη.
Ναι, έχεις δίκιο Κρατερέ.
Ήμουν αμελής.
Έπρεπε να στείλω εσάς τους βετεράνους στα σπίτια σας. Και θα το κάνω.
Σε εσάς τους αξιωματικούς,
και σε κάθε άνδρα που υπηρέτησε αυτά τα 7 χρόνια,
με πλήρη αποζημίωση από το θυσαυροφυλάκιο μας.
Πλούσιοι και αγαπητοί. Οι οικογένειες σας θα σας φέρονται σαν να'σασταν ήρωες,
για την υπόλοιπη ζωή σας.
Και θα απολαύσετε έναν ειρηνικό θάνατο.
Αλλά ονειρεύεσαι Κρατερέ. Η ταπεινότητά σαςέληξε όταν...
σφάξατε τις γυναίκες και τα παιδιά των Περσών, και λεηλάτησες τις περιουσίες τους.
Γιατί ερωτευτήκατε όλα αυτά τα πράγματα που καταστρέφουν τον άνθρωπο.
Δεν το βλέπετε;
Γιατί εσύ, όπως και εγώ ξέρουμε, ότι τα χρόνια περνάνε,
και οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν.
Και όταν οι νίκες σας ξεχαστούν, ένα πράγμα θα θυμάστε...
...Ότι εγκαταλείψατε τον βασιλιά σας στην Ασία.
Εγώ θα συνεχίσω, με τους Ασιάτες μου.
Ήμασταν το στήριγμα σου Αλέξανδρε, και μας απογοήτευσες.
Θέλουμε να δούμε τις οικογένειες μας πριν πεθάνουμε.
Τα έδωσα όλα στα μπάσταρδα παιδιά σας.
Τίποτα δεν κράτησα για τον εαυτό μου. Το μόνο που σας ζητάω, είναι ένας ακόμα μήνας.
- Ντροπή σου. - Μιλάς στον βασιλιά σου!
Τι θα'λεγε ο πατέρας σου;
Σας πήγα μακρύτερα και από τα όνειρα του πατέρα μου.
Θαυμάζω τους βάρβαρους για το θάρρος τους.
Εγώ θα πάω ανατολικά.
Ποτέ δεν θα επιστρέψουμε στην Μακεδονία.
Δειλέ, πες δημόσια τις κατηγορίες σου.
- Γιατί; Για να με εκτελέσεις; - Γιος του Δία...
- Ντροπιάζεις τον πατέρα σου. - Τον δολοφόνησες όπως τον Κλείτο.
Μετά από όσα έκανα για σας; Γιατί;
Δειλοί, προδότες.
Ελάτε λοιπόν, που είναι τα μαχαίρια σας;
Συνέχισε, βόρεια προς τον απώτερο Ωκεανό.
Διαλύοντας την ανταρσία και εκτελώντας τους αρχηγούς της,
έκανε, κατά την γνώμη μου, ότι θα έκανε κάθε στρατηγός εν καιρώ πολέμου.
Αλλά το στράτευμα είχε διχαστεί.
Και ο Αλέξανδρος δεν ήταν πλέον αγαπητός απ'όλους.
Έρχονται. Είναι πολύ ισχυροί.
Καλυφθείτε με το αριστερό σας, και χτυπήστε δυνατά με το δεξί.
Χάνουμε τον χρόνο μας.
Θέσεις μάχης!
Στρατιώτες, ετοιμάστε τα σπαθιά σας. Ακολουθήστε με!
Ελάτε Μακεδόνες. Γιατί μένετε πίσω; Γρήγορα.
Κρατήστε τις γραμμές σας.
Οι φάλαγγες κινδυνεύουν.
Μενέαγρε, πες του Περδίκα ότι θα πάμε προς το κέντρο.
Μάζεψε το ιππικό στο κέντρο. Πρέπει να πάμε στον Κρατερό, πριν να'ναι αργά.
Ελάτε Μακεδόνες. Ιππεύστε. Ιππεύστε!
Πρόσεξε!
Όχι!
Τα άλογα φοβούνται.
Πεζοί τότε.
Έλα Βουκεφάλα.
Είναι μόνο ο Ήλιος και η σκια σου.
Εσύ και εγώ μαζί, μια τελευταία φορά Βουκεφάλα.
Ζήστε με θάρρος, και θα πεθάνετε με αιώνια δόξα.
Ελάτε Μακεδόνες! Γιατί υποχωρείτε;
Θέλετε να ζήσετε αιώνια;
Στο όνομα του Δία, επίθεση!
Επίθεση!
Αλέξανδρε!
- Ο βασιλιάς έπεσε. - Στον βασιλιά!
Ήταν η πιο αιματηρή μάχη του. Καθαρή σφαγή.
Το τέλος κάθε λογικής.
Ποτέ ξανά δεν θα'μασταν οι ίδιοι.
Αλέξανδρε...
Ζει!
Άνδρες την Μακεδονίας..
...γυρίζουμε σπίτι.
Γυρίζουμε σπίτι.
Η ζωή του έπρεπε να τελειώσει στην Ινδία.
Αλλά αυτό είναι μύθος.
Ο Ηρακλής πέθανε από τον δηλητηριασμένο μανδύα...
που έδωσε η Ήρα στην ζηλιάρα σύζυγο του.
Προσφέροντας θυσίες στους Θεούς, για το τέλος του μακρινού ταξιδιού,
ο Αλέξανδρος αποχαιρέτησε την ανατολή και βάδισε με τον στρατό του δυτικά,
μέσα από την μεγάλη έρημο. Έψαχνε τον συντομότερο δρόμο
για το σπίτι, την Βαβυλώνα.
Ακόμα και σήμερα, δεν ξέρουμε πόσοι πέθαναν.
Ήταν το χειρότερο λάθος της ζωής του.
Όταν επιτέλους επέστρεψε στην Βαβυλώνα, μετά από 6 χρόνια στην Άπω Ανατολή,
ο Αλέξανδρος έξαψε πάλι την φαντασία του κόσμου,
παίρνοντας άλλες δύο συζύγους.
Μα μέχρι χθες ήταν...
Το νερό φταίει, μεγαλειότατε. Το ανακάτεψε με το κρασί.
Πως είναι δυνατόν; Τύφος από την Ινδία;
Δεν γνωρίζω. Λίγη ξεκούραση όμως θα του κάνει καλό.
Όχι όμως κρασί ή...
Ελάτε γιατρέ.
Νιώθω καλύτερα.
Σύντομα θα σηκωθώ.
Φεύγουμε για την Αραβία την Άνοιξη, και δεν μπορώ να φύγω δίχως εσένα.
Αραβία..
Συνήθιζες να με ντύνεις σαν σεΐχη.
Ήσουν ο μόνος που δεν με άφηνες να κερδίσω.
Ο μόνος που υπήρξε ειλικρινής μαζί μου.
Με έσωσες απ'τον εαυτό μου.
Σε παρακαλώ, μην με αφήσεις Ηφαιστίωνα.
Γιατί Αλέξανδρε;
Θυμάμαι τον νέο που ήθελε να γίνει σαν τον Αχιλλέα.
Και εσύ σαν τον Πάτροκλο.
Και μετά τι συνέβει; Γιατι πιστεύουν μόνο οι νέοι τους μύθους;
Τι όμορφος μύθος που ήταν...
Ανεβήκαμε... και πέσαμε...
Ανησυχώ για σένα. Χωρίς εμένα...
είμαι ένα τίποτα χωρίς εσένα.
Έλα, πολέμησε Ηφαιστίωνα!
θα πεθάνουμε μαζί.
Είναι η μοίρα μας.
Τα παιδιά μας θα παίζουνε όπως παίζαμε εμείς κάποτε.
Χίλια πλοία θα φύγουν από εδώ Ηφαιστίωνα.
Θα πάμε γύρω από την Αραβία, προς την Αίγυπτο.
θα πάρουμε το δρόμο μέσα από την έρημο, και θα βγούμε στην Μέση Θάλασσα.
Μετά θα πάμε στην μεγάλη Σικελία. Θα πληρώσουν τεράστιους φόρους.
Μετά από αυτό, η ρωμαϊκή φυλή. Καλοί μαχητές, αλλά θα τους νικήσουμε.
θα εξερευνήσουμε τα βόρεια δάση, τις πύλες του Ηρακλή,
μέχρι τον δυτικό ωκεανό.
Και κάποτε, μια μέρα, σε 10 χρόνια από τώρα...
..η Βαβυλώνα με το βαθύ λιμάνι της, θα γίνει το κέντρο του κόσμου.
Οι Αλεξάνδρειες θα μεγαλώσουν, οι πληθυσμοί θα αναμιχθούν...
...και θα ταξιδεύουν ελεύθερα. Η Ασία και η Ευρώπη θα ενωθούν.
Και εμείς θα γεράσουμε, Ηφαιστίωνα.
Και θα αγναντεύουμε από το μπαλκόνι μας αυτόν τον νέο κόσμο.
Ηφαιστίωνα.
Που είναι αυτός ο γιατρός;
Δεν μπορώ να το εξηγήσω μεγαλειότατε. Είναι αδύνατον.
- Ορκίζομαι πως... - Εκτελέστε τον.
Πάρτε τον κάτω και εκτελέστε τον.
Φύγετε. Μακριά.
Βγείτε έξω, βγείτε έξω τώρα!
Βγείτε έξω. Έξω!
- Πάλι μεθυσμένος είσαι; - Είναι νεκρός.
- Ποιος; - Πολλοί τον μίσησαν.
Αλλά δεν πιστεύω να τολμούσε κάποιος εκτός από....
Πέθανε ο Ηφαιστίωνας;
Τρελλάθηκες;
- Είσαι τρελός. - Μου πήρες ότι αγάπησα.
Μισούσες ότι αγάπησα αξιοθρήνητη γυναίκα.
Έχω το παιδί σου. Μη Αλέξανδρε.
Μεγαλειότατε όχι!
Αλέξανδρε, κουβαλάω το παιδί σου.
Σύζυγε μου, βασιλιά μου,
έχω τον γιο σου!
Ο κακόμοιρος, κακορίζικος γιος μου...
Μην με ξαναγγίξεις ποτέ.
Μια τελευταία πρόποση.
Στους παλιούς φίλους.
και στους μύθους.
Περίμενε, περίμενε.
Τον γιο μας Αλέξανδρε. Τρεις μόνο μήνες ακόμα...
Σε εκλιπαρώ, τον γιο μου.
Αλέξανδρε, σε εκλιπαρούμε. Πες μας ποιος;
Ποιος θα κυβερνήσει αυτήν την τεράστια αυτοκρατορία τώρα;
..Ο Δίας είναι ο πατέρας σου...
Αλέξανδρε, ο στρατός θα διχαστεί.
Οι σατραπείες θα επαναστατήσουν. Χωρίς τις διαταγές σου, θα γίνει πόλεμος.
Πες μας, ποιος;
- Ποιον είπε; - Στον καλύτερο...
- Είπε στον καλύτερο. - Όχι, είπε στον Κρατερό.
Στον Κρατερό;
ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΕΡΣΙΑ, ΙΟΥΝΙΟΣ 323 Π.Χ.
Στις 10 Ιουνίου, ένα μήνα πριν κλείσει τα 33 του χρόνια,
η μεγάλη καρδιά του Αλέξανδρου, σταμάτησε.
Όπως είχε ορκιστεί, ενώθηκε με τον Ηφαιστίωνα.
Σε μια τόσο σύντομη ζωή,
απέκτησε, χωρίς αμφιβολία, την μυθική δόξα του προγόνου του, Αχιλλέα.
και ακόμα περισσότερη.
Πέθανε πολύ νεός. Αλλά σύμφωνα με την δικιά του άποψη
δεν μπορώ να μην παραδεχτώ, ότι κατέκτησε ακόμα και τον θάνατο.
Η συμμετοχή της Ολυμπιάδας στην δολοφονία του πατέρα του,
κατά την γνώμη μου, ήταν πιθανή.
Κατά την δική του άποψη, ήταν ένα βάρος.
ο Αλέξανδρος ήταν ερωτευμένος με την δόξα,
αλλά από το αίμα του, και μόνο από αυτό,
ήταν ένας θεός.
Λίγες ώρες μετά μαλώναμε σαν τα τσακάλια, πάνω από το πτώμα του.
Ξεκίνησαν πόλεμοι στον κόσμο. 40 χρόνια περίπου αντέξαμε.
Ο Κάσσανδρος στην Ελλάδα.
Ο Κρατερός και ο Αντίγονος στην δυτική Ασία.
Ο Περδίκας στην ανατολική.
εγώ στην Αίγυπτο.
Μέχρι που διαιρέθηκε η αυτοκρατορία και κατέρρευσε.
Ο Κάσσανδρος δεν έκρυψε την επιθυμία του για εξουσία.
7 χρόνια αργότερα εκτέλεσε την Ολυμπιάδα.
Μέσα σε 12 χρόνια, κατάφερε να εξαφανίσει...
ολόκληρη την οικογένεια του Αλέξανδρου.
Δηλητηρίασε την Ρωξάνη και τον δεκατριάχρονο γιο του Αλέξανδρου.
τον πραγματικό διάδοχο της αυτοκρατορίας.
Ωστόσο, η αλήθεια ποτέ δεν είναι απλή.
Η αλήθεια είναι...
..ότι εμείς τον σκοτώσαμε.
Με την σιωπή μας, βοηθήσαμε και εμείς.
γιατί δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε.
Μα τον Άρη, δεν θέλαμε να έχουμε το ίδιο τέλος με τον Κλείτο.
Μετά από τόσο καιρό, να δώσουμε τα πλούτη μας
στους ασιάτες συκοφάντες, που τόσο μισούσαμε;
Να αναμίξουμε τις φυλές μας; Αρμονία;
Φυσικά, αυτός μίλησε γι'αυτά.
Αλλά δεν επρόκειτο στα αλήθεια για τον Αλέξανδρο
και για έναν ακόμα πληθυσμό που θα τον υπάκουε.
Ποτέ δεν πίστεψα στο όραμα του. Κανείς μας δεν πίστεψε.
Αυτή είναι η αλήθεια της ζωής του. Το όραμα του μας εξουθένωσε.
Έπρεπε να πεθάνει, πριν μας σκοτώσει με τα όνειρα του.
Πέταξε τα όλα Κάδμε. Δεν είναι παρά ανοησίες ενός γέρου.
Γράψε ότι πέθανε από τον πυρετό, λόγω του εξασθενημένου οργανισμού του.
Μάλιστα μεγάλε Φαραώ.
θα μπορούσε να μείνει στην Μακεδονία. Να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια,
θα μπορούσε να πεθάνει ευτυχισμένος.
Αλλά ο Αλέξανδρος δεν ήταν έτσι.
Σε όλη του την ζωή, πολέμησε για να απελευθερωθεί απ'τους φόβους του.
Και από μόνο του αυτό,
τον έκανε ελεύθερο...
...τον πιο ελεύθερο άνθρωπο που γνώρισα ποτέ.
Η τραγωδια του ήταν η αυξανόμενη μοναξιά,
και η έλλειψη υπομονής με αυτούς που δεν καταλάβαινε.
Και αν η προσπάθεια του να ενώσει Έλληνες και βάρβαρους, απέτυχε...
Τι; Απέτυχε;
Η αποτυχία του ήταν μεγαλύτερη και από τις επιτυχίες των άλλων ανδρών.
Έζησα μια μεγάλη ζωή, Κάδμε.
Αλλά η δόξα και η φήμη των ανθρώπων,
πάντα θα ανήκει σε αυτούς που ακολούθησαν το όραμα τους.
Και ο σπουδαιότερος από αυτούς, είναι αυτός που στην γλώσσα μας λέμε:
Ο μεγαλύτερος Αλέξανδρος, από όλους.